Monthly Archives: August 2014

Die verbruiker se regte onder die Wet op Verbruikersbeskerming

A3Kan ‘n verbruiker jou, die diensverskaffer, hof toe sleep omdat die verbruiker nie sommige van die terme en voorwaardes van jou getekende kontrak verstaan nie? Pasop, die antwoord is Ja!

Vanaf April 2011 het die Wet op Verbruikersbeskerming in volle werking getree, met die gevolg dat dit nou onwettig is om moeilik-om-te-verstaan ​​taal in enige besigheidsdokument of kontrak te gebruik.

Besigheid gaan gewoonlik gepaard met baie papierwerk, of dit nou ‘n kontrak, ‘n brief, `n ooreenkoms of selfs ‘n instruksieboekie is. Hierdie noodsaaklike dokumente is dikwels geskryf in taal wat ​​vir die gemiddelde verbruiker moeilik is om te verstaan.

Die rede waarom daar spesifieke Eenvoudige Taal-regulasies in die Wet op Verbruikersbeskerming vervat is, is om die verbruikers te beskerm teen die ondertekening van dokumente wat hulle nie verstaan ​​nie.

Beskerming van die verbruiker 

Die Wet se uitdruklike doel is om seker te maak dat verbruikers nie onbillik behandel word nie – doelbewus of  nie. Dit beteken dat die gebruik van eenvoudige taal nou belangriker is as ooit. Die gebruik van vae en verwarrende bewoording, veral in bindende kontrakte, word nie meer toegelaat nie. Om dit eenvoudig te stel, dit is onwettig!

Te veel verbruikers het vroeër in groot moeilikheid beland, veral finansiële moeilikheid, omdat hulle nie verstaan ​het ​wat hulle onderteken het nie. Soms is kontrakte geskryf in opgeblase, burokratiese styl net omdat dit is hoe dit nog altyd was, of omdat die mense wat die kontrakte opstel bloot nie geweet het van enige ander manier om dit te doen nie.

Dikwels, egter, het gewetenlose besighede opsetlik ingewikkelde taal gebruik as ‘n manier om verbruikers te mislei om te betaal vir iets wat hulle nie kan bekostig nie, hul regte weg te teken, of om in te stem tot onbillike terme en voorwaardes.

Omskrywing van eenvoudige taal 

Die Wet op Verbruikersbeskerming definieer eenvoudige taal in Deel D, Artikel 22 soos volg:

“By die toepassing van hierdie Wet, is ’n kennisgewing, dokument of visuele voorstelling in gewone taal, indien dit redelik is om tot die gevolgtrekking te kom dat daar van ’n gewone verbruiker van die klas van persone vir wie die kennisgewing, dokument of visuele voorstelling bedoel is, met gemiddelde geletterdheidsvaardighede en minimale ondervinding as ’n verbruiker van die betrokke goedere of dienste, verwag kan word om die inhoud, betekenis en belang van die kennisgewing, dokument of visuele voorstelling sonder onnodige inspanning te verstaan, met inagneming van: 

  1. Die samehang, omvattendheid en konsekwentheid van die kennisgewing,dokument of visuele voorstelling;
  2. Die organisering, vorm en styl van die kennisgewing, dokument of visuelevoorstelling;
  3. Die woordeskat, gebruik en sinstruktuur van die kennisgewing, dokumentof visuele voorstelling; en
  4. Die gebruik van illustrasies, voorbeelde, opskrifte of ander hulpmiddelsom te lees en te verstaan.” 

Dit beteken dat ‘n mens nie dinge so wyd kan omskryf dat dit op verskeie maniere verstaan of geïnterpreteer kan ​​word nie. Die Wet bepaal dat indien daar enige twyfel oor die betekenis van sekere woorde of terme en voorwaardes is, die voordeel ten gunste van die verbruiker sal wees.

Selfs advertensies en bemarking mag nie meer enige onduidelikheid vir die verbruiker daarstel nie. Advertensies word nie toegelaat om te oordryf nie en moet maklik verstaanbaar, regverdig en eerlik wees. Die Wet bepaal dus dat diensverskaffers alles in duidelike en eenvoudige taal wat verbruikers kan verstaan, moet uitspel. Alternatiewelik het  die verbruikers die reg op blootlegging en inligting in eenvoudige en verstaanbare taal.

Dus, moenie uitstel nie. Indien  jy ‘n besigheidsdokument of kontrak het wat al jare gebruik word, moet jy dalk met ander oë daarna kyk en dit wysig of herbewoord ten einde te verseker dat dit voldoen aan die Wet op Verbruikersbeskerming.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

POPI Act

A2The Protection of Personal Information Bill, which will soon become law and is commonly referred to as POPI, seeks to regulate the processing of personal information.

It must be read with other relevant statutes such as:

  1. Electronic Communications and Transactions Act 25 of 2002 (‘ECT’)
  2. Promotion of Access to Information Act 2 of 2002 (‘PAIA’)
  3. Regulation of Interception of Communications Act 70 of 2002 (‘RICA’)
  4. Consumer Protection Act 68 of 2008 (‘CPA’)

Personal information of both employees and clients is – given e-commerce and technology used in connecting businesses – becoming instantly accessible to third parties.

POPI aims to introduce certain protection principles to establish minimum requirements for the processing of personal information. There are eight information protection principles contained in chapter 3 of the Bill, namely:

Accountability; Processing limitation; Purpose specification; Further processing limitation; Information quality; Openness; Security safeguards; Data subject participation. 

The intention is to promote transparency with regard to what information is collected and how it is to be processed. This might be the end of all those unsolicited sales calls and spam we receive on a daily basis. 

Processing means broadly anything done with personal information, including collection, usage, storage, dissemination, modification or destruction (whether such processing is automated or not).

POPI compliance involves capturing the minimum required data, ensuring accuracy, and removing data that is no longer required. These measures are likely to improve the overall reliability of the organisation’s databases.

Compliance further demands identifying personal information and taking reasonable measures to protect the data, like tracking the workflow of client documents and ensuring that vital information is not misplaced or falls into the wrong hands.

The POPI Act is very much in line with similar legislation that exists in about 70 to 80 other countries, and South Africa is finally set to fall in line with international standards for the collection and handling of personal information.

The Act does not only protect the way in which information is used and/or re-used by the recipients of the information, but the party gathering the information also has the responsibility to ensure it is accurate, current and not misleading. Personal Information may only be processed if voluntary, specific and informed consent is obtained.

An Information Protection Regulator will be appointed who will have broad powers and may consider the public interest as opposed to an individual’s rights to privacy.

There are, however, cases where POPI does not apply. Section 4 Exclusions include:

  1. purely household or personal activity;
  2. sufficiently de-identified information;
  3. some state functions including criminal prosecutions, national security etc.;
  4. journalism under a code of ethics;
  5. judiciary functions etc.

Reference:

  1. http://www.popi-compliance.co.za/
  2. http://www.saaci.co.za/

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as legal or other professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your legal adviser for specific and detailed advice.

 

Gesamentlike testamente

A1Die mees algemene gesamentlike testament is dié van ‘n getroude paar. Dit beteken egter nie noodwendig dat die boedels saamgevoeg word en dat die Testateur en Testatrise dan gesamentlik oor die verdeling van hulle boedels moet besluit nie. Elke party kan steeds binne een testament afsonderlik oor die verdeling van sy/haar boedel besluit. Gevolglik is ‘n gesamentlike testament ‘n baie algemene verskynsel onder getroude pare, maar die persoon wat die testament opstel, moet met inagneming van die partye se bates, laste en ook hulle behoeftes vir vererwing oorweeg of hy ‘n afsonderlike of gesamentlike testament wil opstel, m.a.w. 2 afsonderlike testamente in een dokument omvat of een testament wat bepaal dat boedelsamesmelting van die onderskeie of gemeenskaplike boedels moet plaasvind.

In die geval van ‘n gesamentlike testament moet daar ook omskryf word hoe die testament uitgevoer moet word waar die man en vrou gelyktydig of binne ‘n kort periode bv. binne 30 dae na mekaar te sterwe sou kom. Die Testateur en Testatrise kon vir die argument in ‘n ongeluk betrokke gewees het.  Die Testateur sterf en die Testatrise is in ‘n kritieke toestand en gevolglik nie in staat om weer ‘n testament op te stel nie; daar moet dus vir sulke gevalle in die testament voorsiening gemaak word.

Wetgewing erken die beginsel van testeervryheid; elke persoon het dus die reg om sy/haar bates te laat vererf soos hy/sy wil.  ‘n Testateur en Testatrise sou dus ‘n gesamentlike testament kon hê en een van die partye kan besluit (om watter rede ook al) om ‘n verdere enkeltestament op te stel wat later gedateer is as die gesamentlike testament. Die langslewende sal dus nie kan aandring dat die gesamentlike testament as die laaste testament aanvaar word nie.

Die een party het beslis ook nie die ander party se toestemming nodig om ’n gesamentlike testament te wysig nie. Elke party het die reg om op enige stadium ’n nuwe testament op te stel, sonder enige verpligting om die ander party daaroor in te lig. As die gesamentlike testament dus die oorledene se laaste testament is, is dit die geldige testament ten opsigte van daardie oorledene, maak nie saak of die langslewende party intussen reeds ’n ander testament opgestel het nie.

Boedelsamesmelting vind plaas wanneer die boedel van twee persone by die dood van die eerste saamgevoeg word in een boedel, hoofsaaklik met die doel om met ‘n bate te handel waarin albei partye ‘n belang hou. Normaalweg behoort daar ’n beperkte reg, soos ’n vruggebruik, op enige van die bates in die boedel ten gunste van die langslewende geskep te word. Selfs met boedelsamesmelting het die oorlewende party ná die dood van die eerssterwende die reg om die gesamentlike testament en gevolglik die samesmelting van boedelbates te aanvaar of te verwerp. Dit kom dus daarop neer dat selfs waar boedelsamesmelting in die testament bepaal word, die gesamentlike testament eintlik weinig beteken indien die langslewende na die dood van die eerssterwende die bepalings van die testament verwerp.

Die wyse waarop die skepping van samesmelting in ‘n testament bewoord word, is uiters belangrik, aangesien ‘n verkeerde woordkeuse ‘n groot impak kan hê op die hantering van polisse wat die langslewende buite die boedel toeval. Die aanvaarding of verwerping van ‘n testament waarin samesmelting geskep word, behoort ook deeglik oorweeg te word, aangesien samesmelting verskeie implikasies, soos bv. Hereregte, Skenkingsbelasting en Kapitaalwinsbelasting tot gevolg kan hê.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.