Monthly Archives: April 2013

An overview of the Animal Diseases Act 35 of 1984

G&T_DomesticThe Animal Diseases Act 35 of 1984 (hereafter referred to as “the Act”) came into operation on the 1st of October 1986. In time it will be replaced by the Animal Health Act 7 of 2002, but for now the first mentioned act is still in force.

This act places a duty upon the government to ensure that animal diseases and parasites do not spread and the measures that should be implemented to improve the health of animals.

There are mainly two reasons why the health of animals should be protected and promoted. First and probably most important is the health of humans. We are all aware that certain animal diseases can spread to humans in various ways, the most common probably eating contaminated animal products. Secondly, the trade in animals and particularly wild animals are an important part of our country’s economy.

The Act contains a list of controlled diseases. Once animals are tested positive for one of these diseases the Act prescribes specific measures that should be taken by the government, more specifically the relevant state veterinarian, and what measures should be introduced to ensure that the disease does not spread. Diseases on this list include the following amongst others:

  • Foot-and-mouth disease (cloven hoofed animals)
  • Newcastle disease (poultry and birds)
  • Rabies (all animals)
  • Salmonella (poultry and birds)
  • Rinder Pest (cloven hoofed animals especially cattle)
  • Tuberculosis (all animals except fish, reptiles and amphibians)

There are several state veterinarians for each province and there are also state veterinarians at national government level in the service of the Department of Agriculture. Each district in a province will have a designated state veterinarian. It is these people that should apply the measures when there is an outbreak of a disease. The Act prescribes measures for every controlled disease and it varies from isolation and tests, immunizations, dipping treatment and also the destroying the infected animals in cases where it is a highly infectious and dangerous illness.

There are very strict measures for the import and export of animals. The main reason for this is to prevent the spread of certain diseases across international borders. The Act makes provision for quarantine stations that should be set up where imported animals must be kept. The Act further provides that no animal may enter the country without a permit. The permit must first be obtained before the animal can be transported to South Africa and they can only enter the country in places as determined by Act 91 of 1964 better known as Customs.

In order to obtain a permit it must be ascertained that the animal does not carry any controlled or other diseases. Therefore, animals and even pets will be tested by a veterinarian before they can enter the country. Animals must be tested once they arrived in the country as well. The Act provides that the animal must first be detained at customs for these tests to be done. The Director of Animal Health will have to give written permission that the animal can be let out of detention and enter the country’s borders.

The Act also places an obligation on owners of animals and the owners of the property where animals are kept to prevent animals being infected and the spread of disease. If a controlled disease do break out the persons should immediately report it to the officials, e.g. notify the concerned state veterinarian and then the measures prescribed in the Act, should be applied. It is also the Animal Diseases Act that gives the government the power to destroy stray animals under certain circumstances.

It is important that the government fulfill their obligations as prescribed by the Act, not only to promote and protect the health of animals, but also our health.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.

Be careful what you write or say!

G&T_What you sayClassically, the law of defamation attempts to strike a balance between a plaintiff’s right to reputation, and a defendant’s right to freedom of expression, two rights that are recognised both at common law and in the Constitution. Defamation is a serious consideration in the interaction with letters, e-mails, and general discussions. A plaintiff needs to firstly prove that a comment regarding him/her was firstly publicised (to someone else than the plaintiff) and secondly that the comment was prima facie defamatory. Once this has been determined the onus is on the defendant to prove that his conduct was not wrongful (without intent).

Wrongfulness is based on intent as opposed to negligence. Even where it remains that the comment was wrongful, the defendant might still have several defences like:

  1. Truth of the statement;
  2. That the comments are in public interest;
  3. That the comment was just an opinion and not given as a fact;
  4. That the comment was fair under the circumstances;
  5. That the comment was made under circumstances of qualified privilege, where the defendant had a duty and someone else had a duty to receive the comment.

The fact that comment is the truth does not mean that it is not defamatory. The test to determine defamation is the reasonable person of normal intelligence and how he viewed it. The defendant can succeed with his defence of fair comment and public interest if no element of maliciousness is involved. The plaintiff only has to prove that the comment was prima facie defamatory of his character and that it was publicised.

Publication can be to a specific person or within hearing distance to the general public and is material if heard by or publicised under the public by a book, postings on websites, or bulletin boards on the Internet.

The onus is on the defendant to prove his defences on a balance of probabilities. This means that where two versions are before a court it should decide on the most probable version under the circumstances. When the court cannot decide which version is the truth for arguments sake and the defendant raised it as defence he then will not succeed with his defence.

In a democracy, forthright criticism, wild accusations and innuendos – often unfair and unfounded – are part and parcel of political activity and right-thinking persons in society generally do not think less of politicians who are subjected to derogatory statements by opposing politicians or political commentators. The context might cause material that would otherwise have been defamatory to be no more than mere abuse. Courts allow wide latitude for political debate and politicians should not be over-hasty in complaining. Nonetheless, it is important to note that courts extend latitude, not immunity, and there are limits: any latitude extends only to political information or activity or issues pertaining to the country’s governance, not beyond; and a distinction must also be drawn between an unwarranted attack on the dignity and reputation of a politician and an attack on the person’s political views, policies and conduct. Courts have to give effect to the values of openness, transparency and accountability, yet protect dignity and privacy. It seems that the bounds are exceeded where improper motives or dishonourable conduct is imputed.


Law of South Africa, Volume 8(1) – Second Edition Volume
Constitution of the Republic of SA, 1996 ss 10 and 16. National Media Ltd v Bogoshi 1998 4 All SA 347 (SCA)

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.


Acceptance of Electronic Funds Transfer payment specifically in sale of vehicles and transfer of registration on eNatis

G&T_EFTElectronic Funds Transfers, better known as EFT’s, have become a popular payment method in South Africa, accepted by many in lieu of cash or cheque payments.

Many accept the printed electronic funds transfer as “proof” of a cash payment into the bank account, especially in the selling and purchasing of motor vehicles.  They insist on the transfer to be made immediately there and then upon which the vehicle is transferred and registered to the buyer on the same day.

The abuse of Electronic funds Transfers made to the seller’s bank account, especially between different financial entities, is yet another devious manner in which the original Natis documentation or registration of ownership in a motor vehicle can be obtained with no intention to honour the actual payment.

Electronic funds transfers are governed inter alia by agreements between the various financial entities.  Depending on the agreement, such electronic funds transfer transaction can take up to two days to actually reflect as a deposit on the statement of the seller.  The risk of accepting proof of an electronic funds transfer as “proof” of actual payment as if it was a cash deposit, puts the seller at a real risk of being defrauded.

Most ordinary citizens do not know that an electronic transfer can be reversed within a few hours after it has been made, depending on the individual financial institute at which the account is held.

Devious fraudsters who are au fait with the mechanics of the law and the financial systems in South Africa, use this knowledge to the detriment of others.

In the sale of any motor vehicle, or any other object of which ownership are registered on the eNatis system, the Natis registration document is a very useful instrument to secure and verify payment prior to the transfer of registered ownership.

The easiest safeguard against any such risk of loss because of non-payment, is the current, valid and original Natis-document, reflecting the registered owner and titleholder of such a vehicle.

For as long as the seller of the vehicle retain the possession of the original Natis document reflecting the seller as the registered owner, no fraudster or any other person can obtain registered ownership of the vehicle, unless the seller physical enable them to do so.  Once payment actually reflects on the bank statement the necessary documentation should be handed over to effect transfer of registration to the purchaser or his nominee.

Should a seller hand the original Natis-registration documents over prior to actual confirmation of payment, the vehicle can be traded and registered to any innocent third party, whilst the seller himself still await payment.

As no party to an agreement can transfer more rights than he is legally entitled to at that time, the seller will be able to claim the motor vehicle from any person whom has such motor vehicle in his or her possession, even if the possessor at that stage has “purchased and paid” the vehicle.  As long as the motor vehicle has not been transferred and registered to a purchaser whom has not paid for same, the seller can safeguard himself in such a fraudulent transaction.

In the event of the payment then not forthcoming, your rights as seller can be enforced by means of a very simple but highly effective application to any court, which can be done ex parte with an interim relief order to return the vehicle by sheriff to the registered owner of the motor vehicle and a date on which service is to be effected on the purchaser, where after the normal motion procedure is followed.

It is also recommended to issue summons for the cancellation of the agreement, return of the vehicle, cost and interest simultaneously.

For as long as the seller retain and hold on to the original Natis documents and is reflected as the registered owner of the motor vehicle, the seller will have a prima facie right and be the entitled possessor of such motor vehicle.

A seller whom has already caused registration of the vehicle to be transferred to the purchaser prior to have payment secured, are left in a precarious position.  The seller has very little hope of success against such a purchaser with the intention to defraud.  The litigation can be prolonged and costly with no guarantee of recovery of the loss.

For further reading, see Unitrans Automotive (Pty) Ltd v Trustees of the Rally Motors Trust 2011 (4) SA 35, just one of the transactions during a shopping spree of fraudulent transactions using electronic funds transfers by a fraudulent purchaser, and other matters referred to in the judgment.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.

Uitbreiding van ‘n deeltitel eenheid: Wat u moet weet!

G&T_Sectional titleInwoners van ‘n Deeltitel Skema moet hul onderwerp aan die reëls en regulasies van die Beheerliggaam. Hierdie reëls en regulasies word onderskryf deur die Deeltitelwet.

Wanneer jy van voorneme is om sekere strukturele verandering aan jou eenheid aan te bring moet jy bewus wees daarvan dat die Deeltitelwet ‘n proses voorskryf wat gevolg moet word voordat jy met die veranderings in aanvang kan neem. Veranderinge aan jou eenheid wat die grense of vloer spasie vergroot word as ‘n uitbreiding gesien en moet aan die vereistes van die Deeltitelwet voldoen.

Die proses en vereistes  wat deur die Deeltitelwet voorgeskryf word waaraan voldoen moet word , word hieronder bespreek.

Stap Een: 

Die Wet bepaal dat daar toestemming van die Beheerliggaam verkry moet word. Wat gewoonlik  gebeur is dat die Trustees ‘n algemene vergadering sal belê waartydens ‘n spesiale resolusie geneem moet word om die uitbreiding goed te keur. ‘n Spesiale resolusie kan slegs geneem word wanneer 75% van die eienaars teenwoordig by die vergadering toestemming verleen. Hierdie prosedure van die algemene vergadering kan egter baie tydrowend wees aangesien die lede 30 dae voor so ‘n vergadering van die vergadering in kennis gestel moet word. Alternatiewelik kan ‘n spesial resolusie ook verkry word deur die eienaars individueel te nader en dan toestemming van 75% van al die eienaars te verkry.

Stap Twee: 

Sodra toestemming van die Beheerliggaam verkry is, kan die bouplanne opgetrek word, welke planne dan deur die Plaaslike Owerheid goedgekeur moet word. 

Stap Drie: 

Volgende moet Deeltitelplanne wat die uitbreiding van die eenheid aandui , opgestel word deur ‘n Landmeter. Hierdie Deeltitelplanne moet deur die Landmeter-Generaal goedgekeur word.

Stap Vier: 

Nadat die Deeltitelplanne deur die Landmeter- Generaal goedgekeur is, is dit raadsaam om met jou Prokureur  te konsulteer wat sal toesien tot die registrasie van die gewysigde Deeltitelplanne in die Aktekantoor asook die notering teen die Titelakte van die verandering in die grootte van die eenheid.

Indien daar ‘n verband op die eiendom geregistreer is moet die Prokureur ook toestemming van die Bank verkry voordat die proses in die Aktekantoor kan plaasvind.

‘n Hereregte kwitansie wat vanaf SARS verkry word moet ook saam met die dokumente ingedien word by die Akteantoor. Die hereregte kwitansie moet verkry word aangesien daar ‘n verhoging in waarde van die eindom is as gevolg van die uitbreiding. Vir hierdie doel moet twee waardasies van eiendomsagente verkry word wat die waarde van die eiendom voor- en na die verbeterings angebring word, aandui.

Die Landmeter moet op die Deeltitelplanne stupileer of die deelnemingskwota van die eenheid nie met meer as 10% vergroot het as gevolg van die uitbreiding nie. Indien die deelnemingskwota met meer as 10 % vergroot het moet die Prokureur ook die toestemming van elke verbandhouer van ‘n eenheid in die Skema bekom.

Dit is raadsaam dat Deeltiteleienaars voldoen aan hierdie regsvereistes, aangesien ‘n versuim om dit na te kom aansienlike vertragings veroorsaak wanneer die eiendom verkoop word.


Section 24 of the Sectional Titles Act
Sectional Titles, Share Blocks and Time Sharing, vol1, Prof CG vd Merwe
Demystifying Sectional Title , M Constas and K Bleijs
Sectional Title on Tap, vol 1, Tertius Maree
Article by J Paddock
Article by Rob White

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

Die Wet op Dieresiektes

G&T_DomesticDie Wet op Dieresiektes 35 van 1984 (hierna genoem “die Wet”) het op 1 Oktober 1986 in werking getree. Die Wet sal mettertyd deur die Animal Health Act 7 van 2002 vervang word, maar vir nou geld die eersgenoemde steeds.

Hierdie wetgewing plaas ‘n verpligting op die regering om te verseker dat dieresiektes en parisiete nie versprei nie en bepaal watter maatreëls toegepas moet word om die gesondheid van ons diere te bevorder.

Daar bestaan hoofsaaklik twee redes waarom die gesondheid van diere bevorder en beskerm moet word. Eerstens en waarskynlik die belangrikste is die gesondheid van die mens. Ons is tog almal bewus dat sekere siektes in diere, kan versprei na die mens op verskeie wyses, die mees algemeenste dan seker die eet van besmette diere produkte. Tweedens is die handel in diere en dan veral wilde diere ‘n belangrike deel van ons land se ekonomie.

Die Wet bevat ‘n lys van beheerde siektes.  Sodra diere positief getoets word vir een van hierdie siektes skryf die Wet dan spesifieke maatreëls voor wat deur die regering, meer spesifiek dan die betrokke staatsveearts, ingestel moet word om te verseker dat die siekte nie versprei nie. Siektes wat op hierdie lys verskyn is dan onder andere:

  • Bek-en-klouseer (gesplete hoef diere)
  • Newcastle siekte (pluimvee en voëls)
  • Hondstolheid (alle diere)
  • Salmonella (pluimvee en voëls)
  • Rinderpes (gesplete hoef diere veral beeste)
  • Tuberkulose (alle diere behalwe visse, reptiele en amfibieë)

Daar is verskeie staatsveeartse vir elke provinsie en dan is daar ook staatsveeartse op nasionale regerings vlak  in die diens van die Departement van Landbou. Elke distrik in ‘n provinsie sal dan ‘n aangewese staatsveearts hê. Dit is hierdie persone wat die maatreëls moet toepas wanneer daar n uitbraak van ‘n siekte is. Die Wet skryf vir elke beheerde siekte maatreëls voor wat wissel wan isolasie en toetse,  immunisering, dip, behandeling en dan ook die vernietiging van die besmette diere in gevalle waar dit ‘n hoogs aansteeklike en gevaarlike siekte is.

Daar is baie streng maatreëls vir die in- en uitvoer van diere. Die hoofrede hiervoor is dan ook om die verspereiding van sekere siektes oor internasionale grense te bekamp. Die Wet maak voorsiening dat kwarentyn stasies opgerig mag word waar ingevoerde diere  gehou moet word. Die Wet bepaal verder dat geen dier die land mag binnekom sonder ‘n permit nie. Die permit moet eers bekom word alvorens die dier na Suid-Afrika vervoer kan word en die land kan binnekom op  plekke soos deur  Wet 91 van 1964 bepaal beter bekend as ‘n doeane.

Ten einde ‘n permit te bekom sal daar eers seker gemaak moet word dat die dier nie enige van die  beheerde of ander siektes het nie. Daarom sal diere en selfs troeteldiere eers deur ‘n veearts getoets moet word voordat hulle die land kan binnekom. Diere moet ook getoets word sodra hulle die land binnekom.. Die Wet bepaal dat die dier eers by die doeane aangehou moet word vir verdere toetse. Die Direkteur van Diere Gesondheid sal dan eers skriftelik moet toestemming gee dat die dier uit aanhouding gelaat kan word en die land se grense kan binnekom.

Die Wet plaas ook ‘n verpligting op eienaars van diere en die eienaars van die eiendom waarop diere aangehou word om te verhoed dat diere  besmet word en siektes versprei.  Indien ‘n beheerde siekte wel uitbreek moet die persone dit onmiddelik aanmeld by die amptenare, bv. die betrokke staatsveearts in kennis stel sodat die maatreëls wat in die Wet voorgeskryf word, toegepas kan word. Verder is dit ook die Wet op  Dieresiektes wat die regering die mag gee om rondloperdiere van kant te maak onder sekere omstandighede.

Dit is belangrik dat die regering hulle verpligtinge nakom soos voorgeskryf deur die Wet, nie net ten einde diere se gesondheid te bevorder en beskerm nie, maar ook ons gesondheid.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

Wees versigtig wat jy sê of skryf!

G&T_What you sayDie wet van naamskending poog om  balans te vind tussen die eiser se reg op reputasie, en n verweerder se reg op vryheid van uitdrukking, die is twee regte wat beide die gemenereg en in die Grondwet erken word. Die skending van iemand se naam is deesdae ‘n ernstige oorweging met die interaksie in die skryf van briewe, e-posse en algemene gesprekke. ‘n Eiser moet eerstens bewys dat die kommentaar wat oor hom of haar gemaak is, gepubliseer is (geopenbaar aan iemand anders as die eiser) en tweedens dat die kommentaar prima facie lasterlik tot sy reputasie is.‘. Sodra dit bepaal is berus die onus (bewyslas) op die verweerder om te bewys dat sy optrede nie wederegtelik was nie (m.a.w. sonder opset).

Wederegtelikheid Onregmatigheid is gebasseer op opset in teenstelling tot nalatigheid. Selfs waar dit vasstaan dat die verweerder onregmatig opgetree het mag hy steeds ander verwere hê soos:

  1. Dat die woorde die waarheid is;
  2. Die kommentaar is in openbare belang;
  3. Dat die kommentaar slegs ‘n opinie was en nie as ‘n feit weergegee nie;
  4. Dat die kommentaar billik was onder die omstandighede;
  5. Dat die kommentaar gemaak is onder omstandighede van gekwalifiseerde privilegie, byvoorbeeld waar iemand ‘n plig het en teenoor iemand wat ‘n plig het om daarvan kennis te neem.

Die feit dat kommentaar die waarheid is beteken nie dat dit nie skending is nie. Die toets om die skendings waarde te bepaal is of die redelike persoon van gewone intelligensie dit so sou verstaan het dat dit neerhalend van die eiser is. Die verweerder kan slaag met sy verweer dat sy kommentaar billik en in openbare belang was mits daar geen element van opsetlikheid in is nie. Die eiser hoef maar slegs te bewys dat die verklaring prima facie op ‘n skending van sy reputasie neerkom en dat dit gepubliseer is.

Publikasie kan plaasvind teenoor ‘n spesifieke persoon of binne hoorafstand  teenoor die algemene publiek, en dit word as genoegsaam geag as dit hoorbaar is aan ander of onder die publiek versprei word soos ‘n boek, plasings op webtuistes, of bulletin borde op die Internet.

Die onus  rus op die verweerder om sy  verdediging op ‘n balans van waarskynlikhede te bewys. Wat dit beteken is dat die twee weergawes oorweeg moet word en die hof besluit dan op die op die mees waarskynlikste weergawe onder die omstandighede. Wanneer die hof egter nie kan besluit watter weergawe die waarheid is nie en waar dit as verdediging geopper is sal die verweerder dan nie met sy verdediging slaag nie.

In ‘n demokrasie is kritiek,ondeurdagte beskuldigings en insinuasies – soms onbillik en ongegrond – deel van die politieke speelveld en regdenkendes in ‘n gemeenskap dink gewoonlik nie minder van politici wat die voorwerp van sulke kommentaar deur opposisie partye of politieke kommentators is nie. Die konteks veroorsaak dalk dat wat andersins lasterlik sou wees, niks meer as misbruik is nie. Die howe laat baie grasie toe vir politieke debat en politici behoort nie oorhaastig te reageer nie. Nietemin is dit belangrik dat howe toegewings maak maar nie immuniteit gee nie en dat daar beperkings is: enige toegewing behoort vir politieke inligting, aktiwiteite of sake wat verband hou met die land se politiek te wees maar nie verby dit nie, en onderskeid moet ook getref word tussen ongevraagde aanvalle op iemand se integriteit en reputasie van politici en ‘n aanval op iemand se politieke sienings, beleid en optrede. Die howe moet toepassing gee aan die waarde van openheid, deursigtigheid en rekenskap, en tog steeds integriteit en privaatheid beskerm. Dit blyk dat die grense oorskry word waar bymotiewe of eeneerbare gedrag ter  sprake is.


Law of South Africa, Volume 8(1) – Second Edition Volume
Constitution of the Republic of SA, 1996 ss 10 and 16. National Media Ltd v Bogoshi 1998 4 All SA 347 (SCA)

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.


G& T Hermanus Estate Agency opening

Die opening van ons nuwe Guthrie & Theron Eiendomsagentskap in Hermanus se middedorp!



G& T rugby

Twee vennote van Guthrie & Theron, die broers, het na 17 jare ‘n terugkeer na rugby gemaak by hulle Wilgenhof reünie!! @einalywe&wegholrugby

Verjaarsdae in April:    

Hannelie Gunter  – 17 April

Lerina Ferreira – 23 April

Ons wens diegene wat hulle verjaarsdae die maand herdenk het hartlik geluk en net die beste toe!


Die aanvaarding van Elektroniese fondsoorplasings as betaling in die verkoop van voertuie en oordrag van registrasie op eNatis

G&T_EFTElektroniese fondseoorplasings, beter bekend as EFTs, het ‘n wyd aanvaarde en gewilde betalingswyse in Suid-Afrkia geword, ten einde die risiko van kontant of tjekbedrog te negeer.

Baie beskou die uitgedrukte bewys van ‘n elektroniese fondseoorplasing as ‘n bevestiging van betaling asof dit ‘n kontant deposito transaksie is.  Veral in die koop en verkoop van motorvoertuie.  Daarom die aandrang om die betaling daar en dan te doen by wyse van elektroniese fondseoorplasing, en met ontvangs van die gedrukte bewys, die geregistreerde eienaarskap van die voertuig oor te dra na die koper, alles op dieselfde dag.

Die bedrieglike gebruik van elektroniese fondseoorplasings na die verkoper se bankrekening, veral waar daar twee verskillende finansiële entiteite betrokke is, word nou gebruik om die oorspronklike Natis dokumentasie alternatiewelik die geregistreerde eienaarskap van die voertuig op die eNatis stelsel te verkry.  Sonder enige bedoeling om die betalingsplig te eerbiedig.

Elektroniese fondseoorplasings wat onder meer gereguleer word deur ooreenkomste tussen die onderskeie finansiële instellings.  Afhangend van die ooreenkoms, kan ‘n transaksie tot twee dae neem om op die bankstaat van die begunstigde te verskyn as ‘n deposito of inbetaling.  Om ‘n uitgedrukte bewys van ‘n elektroniese fondseoorplasing as ‘n “bewys” van ‘n kontant deposito transaksie te aanvaar, verhoog die verkoper se wesenlike risiko van ‘n bedrieglike transaksie.

Meeste persone weet nie dat, afhangend van die finansiële  instelling waar die rekening gehou word, enige elektroniese oorplasing binne ‘n paar uur nadat dit gemaak is, boonop deur die rekeninghouer teruggeskryf kan word nie.

Slinkse bedrieërs, bedrewe in die werking van die reg en die finansiële stelsels van Suid-Afrika, wend hierdie kennis tot nadeel van vele ander.

In die geval van die verkoop van ‘n motorvoertuig, of enige ander item wat eienaarskap registreerbaar is op die eNatis-stelsel, is die Natis dokument ‘n baie handige instrument om betaling te verseker en te bevestig voor die oordrag van geregistreerde eienaarskap.

Die maklikste manier om jouself te beskerm teen hierdie risiko van verlies weens wanbetaling of bedrog, is die huidige, geldige en oorspronklike Natisdokument waarop die geregistreerde eienaar en titelhouer van sodanige voertuig korrek gereflekteer word.

Solank die verkoper van die voertuig  inbesit van die oorspronklike Natis-dokument is waarop die verkoper as die geregistreerde eienaar en titelhouer van die voertuig gereflekteer word, kan geen bedrieër of enige ander persoon die geregistreerde eienaarskap van so ‘n voertuig verkry nie.  Sodra volle betaling op die bankstaat van die verkoper verskyn kan die nodige dokumentasie oorhandig word sodat die koper registrasie van die voertuig kan neem hetsy aan homself of sy genomineerde.

Sou die verkoper die oorspronklike Natis-registrasie dokumente goedsmoeds oorhandig voordat betaling geverifieer is, kan die voertuig verder verhandel en boonop geregistreer word aan ‘n onskuldige derde party, terwyl die oorspronklike verkoper steeds in afwagting is op betaling.

Geen party tot ‘n ooreenkoms kan meer regte oordra as wat so ‘n party regtens het nie.  Daarom kan die verkoper wie die Natis-dokumente en registrasie van die voertuig teruggehou het, die voertuig terugeis van enige persoon wie die voertuig op daardie stadium in besit het, selfs as so ‘n besitter reeds die voertuig “gekoop en betaal” het.  Solank as wat die voertuig nog in die verkoper se naam geregistreer is op die eNatis stelsel, kan die verkoper homself teen ‘n bedrieglike transaksie beskerm en sy verliese beperk.

In die geval waar die koper dan nie met die betaling vorendag kom nie, kan die  verkoper sy regte afdwing deur ‘n baie eenvoudige maar hoogs doeltreffende aansoek by enige hof.  Hierdie aansoek, wat ex parte gebring kan word, behels ‘n tussentydse bevel vir die teruggawe van die voertuig aan die geregistreerde eienaar deur die balju, en ‘n datum waarop diens  sal plaasvind tot betrekking van die koper, waarna die gewone mosie-prosedure gevolg word.

Dit word ook aanbeveel om tegelykertyd ʼn dagvaarding uit te reik vir die kansellasie van die ooreenkoms en teruggawe van die voertuig, regskoste en rente.

Vir so lank as wat die verkoper die oorspronklike Natis-dokumentasie behou en die geregistreerde eienaar van die voertuig is, sal die verkoper ‘n prima facie afdwingbare reg teenoor enige besitter van sodanige voertuig hê.

‘n Verkoper wat alreeds toegestem het tot die oordrag van registrasie van sodanige voertuig en die nodige dokumentasie oorhandig en onderteken het, is in ‘n onbeneidenswaardige posisie.  Waar die koper willens en wetens die bedoeling gehad het om te bedrieg, kan die litigasie teen so ‘n “koper” langdradig, uitgerek en duur wees met geen waarborg in die terugverhaling van die verlies nie.

Lees gerus ook Unitrans Automotive (Pty) Ltd v Trustees of the Rally Motors Trust 2011 (4) SA 35, net een van verskeie soorgelyke bedrieglike transaksies deur dieselfde “koper” wat bedrieglikeelektroniese fondsoorplasings sowel as verwys na  ander sakein hierdie uitspraak.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

Internal News

G& T Hermanus Estate Agency opening

The Opening of the new Guthrie & Theron Estate Agency office in centre town, Hermanus!


 G& T rugby

Two of Guthrie & Theron’s partners (and brothers) making a rugby comeback after 17 years at the Wilgenhof reunion! @sorebodies&runningrugby.

Birthdays in April:    

Hannelie Gunter  – 17 April

Lerina Ferreira – 23 April

We wish those who celebrated their birthdays this month a happy birthday and all the best!




R3 800 000


Unieke geleentheid om ‘n eiendom te bekom in die verlengde Hermanus besigheidsgebied naby al die nuwe ontwikkelinge en besigste toeriste-area. Ideaal vir besigheidsperseel of vir die innoverende belegger. Hoewel die area steeds residensieel is, word dit tans gebruik as kantore (5 kantore, 2 badkamers en ‘n kombuis), ‘n winkel (2 kamers, 1 badkamer en ruim werkplek) en ‘n 1 slaapkamer woonstel (slaapkamer, badkamer, leefarea en kombuis).

Geleë naby Checkers, Woolworths en Waltons. Dit is ‘n geleentheid vir die belegger met visie. Moenie toelaat dat hierdie geleentheid jou verbygaan nie!

Stand size: 595 m²
Building size: ±350 m²
Rates: R684 p/m


Web Ref: 580 005

Kontak: Hannelie
082  557 9358